• Anasayfa
  • Favorilere Ekle
  • Site Haritası
  • https://www.facebook.com/koyodasi/
  • https://plus.google.com/https://www.youtube.com/channel/UCgVYO7FqM6He0QeUW2S94TA/posts
  • https://www.twitter.com/https://www.youtube.com/channel/UCgVYO7FqM6He0QeUW2S94TA

  GÜVENDİK KÖYÜ
   WWW.GUVENDIKKOYU.COM

 TOKAT İLİ REŞADİYE İLÇESİ GÜVENDİK KÖYÜ


ÜYE GİRİŞİ
DUYURU BLOK



KÖY ODASI
ZİYARETÇİ BİLGİLERİ
Aktif Ziyaretçi1
Bugün Toplam58
Toplam Ziyaret7526

KÖYÜMÜZ

TOKAT İLİ REŞADİYE İLÇESİ GÜVENDİK KÖYÜ

Tarihçe

Güvendik ya da yaygın bilinen adıyla Kovanı köyünün eski adı Taşlıseki'dir. Bu ismin, köyün nispeten kayalık sayılabilecek bir küçük tepenin eteginde kurulmuş olmasından kaynaklanabileceği düşünülmektedir. Zira eski köy merkezi şimdiki yerinden daha aşağılarda yer almaktadır. Taşlıseki ismine rastladığımız en eski tarihli kaynak Başbakanlık Osmanlı Arşivi`nde yer alan ve 557 numaralı Tapu Tahrir Defteri`dir ki bu defterin hazırlanış dönemi II.Selim (Kanuni'nin oğlu Sarı Selim) dönemi (1566-1574), yani 16. yüzyılın ikinci yarısıdır. Öyleyse köyün neredeyse 500 yıllık tarihinden söz etmek mümkün görünmektedir. Bu bölgelerin iskanının Osmanlı'dan da önce olduğu ve Malazgirt'ten sonra, özellikle Danişmendliler zamanında yapılan ilk iskan noktalarınin başında geldigi göz önünde bulundurulursa Taşlıseki ve civar köylerinin tarihini daha da gerilere götürmek mümkündür. İşte bu bilinen en eski kaynağın 28. sayfasında Taşlıseki köyünün kaydına rastlamaktayız. Şimdi bu kaydın Osmanlıca transkripsiyonunu (çevirimyazı) verelim:

"Karye-i Taşlu Sekü tabi-i İskefsir malikane-i vakf hayrat-ı an kıbel-i Hatun-ı Mehmed Bey ber muceb-i defter-i atik haliya der tasarruf-ı Mevlana Şeyh Abdüllatif vaiz-i arz-ı Rum ..... ber muceb-i berat-ı alişan. Hasıl-ı malikane 2120 "

Taşlıseki köyünün kaydı Ermeni köyünden hemen sonra gelmektedir. Bu köyün şimdiki Bereketli kasabasının bulundugu noktada yer aldigi bilinmektedir. Meshur Osmanli seyyahi Evliya Çelebi söz konusu köyun hane sayısını 200 olarak verir. Yine bu köyün malikane hasılı 4000 akçedir. Bu miktarın yarısı kadar malikane hasılı olan Taşlıseki köyünün nüfusunun da yine kabaca bu nüfusun yarısı olması, yani 100 hane civarinda olması gerektiğini ihtiyatla söyleyebiliriz. İktisat tarihçileri nüfus hesaplamalarında hane katsayısını ortalama 5 olarak alırlar ki, bu durumda kabaca 1570 yılında Taşlıseki'nin nüfusunun 500 kişi olduğu iddia edilebilir.
Bu belgeden de anlaşıldığı gibi İskefsir kazası ve köyleri vakıf oldukları için detaylı kayıtları tutulmamaktadır. Oysa bu bölgenin defterleri detaylı olsalardı, bir köyde ne kadar hane ve ne kadar kişi var, ne kadar vergi ödüyorlar vb. soruların cevabını almak mümkün olacaktı. Oysa 13 numaralı defter bir Mufassal(Ayrıntılı) Defterdir ve İskefsir kazası ile ilgili bölüm eğer mevcut olsaydı en sıhhatli ve detaylı bilgilere erişilmiş olacaktık. Zira benzer bir çalışmayı Bahattin Yediyıldız, Ordu ve kazaları için yapmıştır ki fevkalade güzel bir eser olmuştur. Umarız bir tarihçi bu bölümü bulur ve önemli bir tarihi eksiklik giderilmis olur. Dolayısıyla kayıtlar değerlendirilirken hiçbir zaman buraların vakıfla idare edildikleri hususu gözden ırak tutulmamalıdır.
Kovanı köyünün tarihiyle ilgili bazı söylentiler mevcut ise de bilimsel olarak bunların bir değeri bulunmamaktadır. Ancak bu rivayetler ile somut veriler arasında kısmen de olsa bir benzerlik bulunursa buradan hareketle tezler üretmek mümkündür. İşte buna benzer bir husus bu köyün halkının güya birinin bedduasıyla kırıldığı şeklindeki bir söylencede yatmaktadır. Bu söylenceyi bilimsel kılan gerçek ise aşağıda verilen bilgilerle anlam kazanmaktadır.
14265 numaralı Başbakanlık Osmanlı Arşivi defterinin 97-101. sayfaları olan 5 sayfalık bölüm Kovanı Karyesine ayrılmıştır. Bu defterin hazırlandığı tarih 1841 yılının Mayıs ayıdır. "Karye-i Kovanı" üst başlığının altında şu alt başlık yer almaktadır: "Çermik tabiriyle karye-i mezbure bir saat mahall-i mesafede bir kayadan sıcak su çıkub etrafa akmayub yine geldiği mahalle gitmekde olduğu." Burdan da anlaşılmaktadır ki bu günkü Reşadiye'nin kurulduğu ve halkın kullandığı şekliyle Çermik diye adlandırılan yerden söz edilmektedir. Ana başlığın sol tarafında ise başka bir açıklama yer almaktadır: "Karye-i mezburun bundan otuz sene mukaddem kırk beş ve elli hane olub kırk dokuz senesi vaki olan hastalığa binaen inkıraz bulub şimdilik on beş hane kalmış olduğunu karye ihtiyarları vech-i meşruh üzere takrir ve ifade eylemiş oldukları. Fi 13 Rebiülevvel 1257". Metinden de anlaşıldığı gibi 1249 yılında, yani 1833 tarihinde ortaya çıkan bir hastalık (ki bu ya sıtma, ya da veba olmalıdır) neticesinde ciddi bir kırılma olduğu ve 50 hanelik köyün yok olmakla yüz yüze geldiği görülmektedir. Öyleyse yine klasik katsayı standartıyla 1800'lerin başında köyü 50 hane olarak kabul edersek 50x5= 250 kisilik bir nüfusun varlığı açığa çıkmaktadır. Daha evvelki 500 nüsunun abartılı olduğu gözönünde tutulsa bile yine de bu köy için bir nüfus erimesinden bahsedilebilir. Bu da yukarıda zikrettiğimiz ve köye Kovanı adını veren söylenceyi kuvvetlendirmektedir. Hemen yukarıda değindiğimiz Temettüat sayımları Sultan Abdülmecid zamanında 1840'da başlayıp 1848 yılında tamamlanmıştır. Bu sayımlar toplam vergi yükünün dağıtılmasında daha adil bir formül bulmak için yapılmıştır. Sayımlarda hane esas alınmış, köyün kaç hane olduğu, hane numarası, hane reisi, hanenin gelir kaynakları olarak ziraate elverişli arazisinin dönüm miktarı, her türlü hayvan sayısı ve bu hanelerin sağladıkları toplam gelir ile tahsil edilecek vergi miktarları tespit edilmiştir. Buna göre Sivas Eyaleti, Niksar Kazasına bağlı Kovanı karyesinin toplam hane sayısı 15'tir. 15 haneden biri imam, digeri de muhtardır. Diğer hane reislerinden ise ciftci olarak sözedilmektedir. Kişilerin ismi yanıda fiziksel özelliklerinden de (boyu, sakalı, bıyığı ve yaşı gibi) bahsedilmektedir ki bu, kayıtların en ayrılacalıklı noktasını teşkil etmiştir. 
Yine Osmanlı Arşivinde ve temettüat kayıtları arasında Kovanı köyüne ait veriler müstakil olarak 14239 numaralı küçük deftercik içinde yer almaktadır. Bu kaynağın tarihi ise yukarıdaki defterden yaklaşık 5 yıl sonrasidır. Bu tarihte de köyün hane sayısı değişmemiş, fakat bazı hane reisleri değişmiştir. Farklılık bu kayıtlarda hane reisleri çiftçi olarak değil, rençber olarak anılmaktadırlar. Yine farklı olarak imam İsmail ağa olarak değil Efendi olarak, Sipahioğlu Hasan da ağa olarak geçmektedir. Çakıroğlu Alipaşaoğlu olarak, Delihüseyinoğlu Bayramoğlu olarak, Memişoğlu Çakıroğlu ve İlyasoğlu da İllazoğlu olarak zikredilmektedir. Gelir sıralamasına göre en başta 8793 kuruş ile Sipahioğlu Hasan Ağa gelmekte, onu 6075 kuruş ile Emirvelioğlu Ali takip etmektedir. Sonra sırasıyla 4707 kuruş ile İmam İsmail Efendi, 3680 kuruş ile Emirvelioğlu Abdullah, 3210 kuruş ile Çakıroğlu Halil, 2810 kuruş ile İlyasoğlu Ömer, 2800 kuruş ile Küpçüloğlu Ahmed, 2730 kuruş ile Canbazoğlu İsmail, 2230 kuruş ile Durgutoğlu Bekir, 1980 kuruş ile İllazoğlu Ali, 1930 Hediyeoğlu Mehmed, 1780 kuruş ile Burhanoğlu Ahmed, 880 kuruş ile Bayramoğlu Mehmed, 850 kuruş ile Kalaycıoğlu Bektaş ve 775 kuruş ile Memişoğlu Mehmed gelmektedir. Bu gelirler içinde bazılarının toprak geliri, bazılarının da hayvan geliri daha fazla yer tutmaktadır.
Yukarıda haklarında etraflıca bilgi verilen bu 15 hane günümüz Güvendik köyünün büyük çoğunluğunu teşkil etmekte, bu hanelerin her biri bugün itibarıyla bir sülaleye tekabül etmektedir. Giderek unutulmaya yüz tutmuş ve yeni kuşakların artık kendi kök isimlerini bile bilmediği bir dönemde bu isimlerin hangi sülalelere denk dustugunu ve hangi soyadları taşıdığını da hatırlatmakta fayda mülahaza ediyoruz. Buna göre İmam İsmail Efendi'nin soyu bir anlamda tükenmiş ve köyün en köklü ailesi olan ve kendisinden efendi diye sözedilen ailenin bugün devamı bulunmamaktadır. Sadece ailenin son bireyi olan bir kızın Durgutoğlu sülalesine gelin gitiği ve adı geçen ailenin mal varlığının da tabiatıyla bu sülaleye geçtiği rivayet edilmektedir. Durgutoğulları isimlerine istinaden Turgut ve Kurt soyadlarını almışlardır.
Buna benzer örnekler arasında Çakıroğulları, Çakır, Çetin ve Şahin, Bayramoğulları, Bayram ve Yıldırım soyadını alarak yer almıştır. Bunların dışında Sipahioğulları Ayhan; Emirvelioğulları Önder, Avşar, Özdemir ve Coşkun; Küpçüloğulları Öztürk; İlyasoğulları Dokdemir; Hediyeoğulları Yücel, Gürer ve Aslan; Kalaycıoğulları Demirkol; İllazoğulları Karaaslan; Canbazoğulları Yılmaz, Korkmaz, Çelik ve Demiryürek ve Burhanoğulları Orhan ve Şimşek soyadlarını alarak bugün hayatiyetlerini sürdüren sülalelerdir. Bu tarihte köy halkı içinde yer almayıp da daha sonra yerlesen iki sülale olarak Eminoğulları ve Saraçoğulları olup bu ailelerin köye 1845 tarihinden sonra göç ettikleri anlaşılmaktadır. Bugün köyün iki büyük sülalesini teşkil eden Eminoğullari Erdem, Aydın, Erdoğdu; Saraçoğullari ise Saraç soyadlarını taşımaktadırlar.

Köyün Adı

Köyün adı, ilk defa 1928 yılında latince harflerle basılan Köylerimiz ve 1933 tarihinde geliştirilen Köylerimiz isimli kitapta "Kokanı" olarak ve yanlış bir şekilde yer almıştır. Bu kataloğa göre bu tarihte köy nüfusu 150'nin üzerindedir. 1946 tarihinde yayınlanan Meskun Yerler Kılavuzunda köyün adı doğru olarak ve Kovanı şeklinde yazılmıştır. Bu tarihten itibaren belli büyüklükteki köylerde "Köy Kanunu" uygulanmaya başlamıştır ki Kovanı da bu kanuna tabi olmuştur. 1975 genel nüfus sayımı sonuçlarına göre Güvendik köyünün nüfusu 286'sı erkek, 312'si kadın olmak üzere toplam 598 kişidir. 60 ve 70`li yıllarda Avrupa, 80 ve 90`lı yıllarda da basta İstanbul olmak üzere büyük Şehirlere göç eden köy nüfusunun bugün kesin olmamakla beraber birkaç bin olduğu tahmin edilmektedir.
Ekonomi[

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Köyün arazisi oldukça verimlidir. Eskiden koyun, keçi, manda, sığır çok sayıda yetiştirilmekteydi. Şuan ise küçükbaş hayvanların sayısı azalırken , büyükbaş hayvancılık önem kazanmıştır.[1]

Coğrafya

Tokat iline 98 km, Reşadiye ilçesine 9 km uzaklıktadır. Köyün doğusunda Kaşpınar, kuzeydoğusunda Nebişeyh, kuzeyinde Kapaklı, kuzeybatısında Yolüstü, batısında Karataş, güneybatısında Bağdatlı köyleri; güneyinde ise Reşadiye ilçe merkezi yer alır. Yine güneyinde kendine ait Kırandağı adıyla bilinen çam ormanı vardır. Köyün suyu boldur. Köyün sembolü olan "Keses Pınarı" çok ünlüdür. Köyün Karadeniz Bölgesi'nin bütün güzellliklerini taşıyan Reşadiye-Aybastı sınırında bir yaylası vardır. Sanki bir tabiat harikasıdır. İçerisinde çok miktarda orman alanı mevcuttur. Yayladaki yerleşim 1980'lerin sonlarına doğru bitmiştir; fakat 2000 yılından sonra köy halkı yaylarına tekrar sahip çıkarak ev yapmaya başlamıştır. Yayla şu anda, muhteşem ormanlık arazi içinde küçük bir şehir görünümündedir. Elliden fazla ev bulunmaktadır. Reşadiye'nin keşfedilmeyi bekleyen ender güzelliklerinden biri de Güvendik köyü yaylasıdır.

İklim

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.


Ekonomi

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Köyün arazisi oldukça verimlidir. Eskiden koyun, keçi, manda, sığır çok sayıda yetiştiriliyordu. Şimdi ise sadece büyükbaş hayvancılık ve arıcılık yapılmaktadır. Tarım ürünleri arasında buğday, arpa, fiğ, mısır sayılabilir. Sebze olarak domates, lahana, pırasa, fasülye yetiştirilmektedir. Özellikle buğdayı çok meşhurdur. Buğday ve keşkeklik için köyde yetişen buğday birebirdir.

Altyapı bilgileri

Köyde okul vardır ancak kapalıdır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi vardır ancak hizmet vermemektedir. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.

Kaynakça

  1. Prof.Dr. Coşkun Çakır
  2. Başbakanlık Osmanlı Arşivi Tahrir Defterleri.
  3. Başbakanlık Osmanlı Arşivi Temettüat Defterleri.
  4. Evliya Çelebi, Seyahatname, c.1-2, Üçdal-Belde Yay., İstanbul.
  5. Ali Rıza Atasoy, Tokat Reşadiye İlçesi Halk Kitabı, İstanbul 1950.
  6. M. Celalettin Atasoy, Sadrazam Seyyid Hasan Paşa, İstanbul 1990.
  7. Ö. Lütfi Barkan, Hüdavendigar Livası Tahrir Defterleri, Ankara 1988.
  8. Halil Sahillioğlu, Türkiye İktisat Tarihi, İstanbul 1989.
  9. Besim Darkot, "Niksar", İslam Ansiklopedisi, c.9, İstanbul 1988.
  10. Bahattin Yediyıldız, Ordu Yöresinin Tarihi Kaynakları, Ankara 1989.
  11. 1975 Genel Nüfus Sayımı, Devlet İstatistik Enstitüsü, Ankara 1977.


SON ZİYARETÇİ YORUMLARI
MEHMET DEMİRYÜREK
Süleyman Sarac abimize Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun yakınlarının başı sağ olsun Allah sabır versin

ADEM ARSLAN
süleyman saraç abimize ALLAH TAN rahmet Ailesi ve tüm sevenlerine bassağlığı dileriz.Mekanı CENNET olsun AMİN.......

ADEM ŞAHİN
Almanya'dan selamlar,hayırlı ramazanlar diliyorum.İnşaallah köyümüz için hayırlı olsun

HÜSEYİN SARAÇ
www.guvendikkoyu.com internet adresi üzerinden koyumuz adina paylaşımlar da bulunabilir tavsiye ve onerilerinizi bildirebilirsiniz.saygılarımla

TOLGA AVSAR

TÜM KÖYLÜLERİMİZİN BÜYÜKLERİMİZİN VE TÜM MÜSLÜMAN ALEMİNİN RAMAZAN BAYRAMINI EN İÇTEN DİLEKLERİMLE KUTLARIM. SELAM VE DUA İLE.

.:: GÜVENDİK FM ::.
MİLLETVEKİLİMİZ
ANKET
KÖYÜMÜZ İÇİN HAZIRLANAN SİTEMİZ NASIL OLMUŞTUR?